Ένα παραμύθι…
για ευέλικτη ζώνη, κακούς δράκους και ηρωικούς φύλακες

Θυμήθηκα φέτος ένα παραμύθι. Ένα παραμύθι γεμάτο με θαυμαστά και περίεργα πράγματα που γίνονταν σε μια μακρινή χώρα της Ανατολής,  την Ελλαδίτσα….

Η χώρα αυτή που λέτε, είχε το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα του κόσμου. Τα παιδιά  μάθαιναν τόσο καλά τα μαθήματά τους στο σχολείο που μόλις σχολούσαν από κει δεν έπαιζαν καθόλου αλλά πήγαιναν και σε άλλα σχολεία, φροντιστήρια τα έλεγαν, ή είχαν δασκάλους στο σπίτι για να τα διαβάσουν πάλι και πάλι.

Μιλάμε για τόσο ωραίες καταστάσεις που όλες οι άλλες οι χώρες ζήλευαν και για να εκδικηθούν την Ελλαδίτσα σε κάτι στατιστικές που κάνανε την έβγαζαν, επίτηδες,  πάντα τελευταία μαζί με μια Ουγκάντα και ένα Ζαΐρ. Αλλά τι ήξεραν οι βάρβαροι από εκπαίδευση;  Άλλωστε όλοι ήταν τόσο πολύ ευχαριστημένοι που 20 χρόνια δεν άλλαζαν τίποτε σ’ αυτό το σχολείο. 

...Μερικοί γραφικοί βέβαια όλο και κάτι μουρμούριζαν αλλά ξέρετε τώρα, οι γραφικοί όλο μουρμουρίζουν και γκρινιάζουν...

 Αυτό λοιπόν το σχολείο κάποιοι κακοί δράκοι απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ σκεφτόταν πως θα το χαλάσουν. Το γιατί μη το ρωτάτε… κακοί είναι πάντα θέλουν το κακό…

Χρόνια προσπαθούσαν, τη μια φορά με κάτι αξιολογήσεις, τρομερά πράγματα - εργαλεία του διαβόλου, την άλλη με κάτι περιγραφικές βαθμολογίες (ποιος τις θυμάται άραγε;) , την παρ’ άλλη με κάτι ολοήμερα αλλά τίποτε δεν κατάφερναν και η μικρή Ελλαδίτσα όλο και προόδευε, όλο και πήγαινε μπροστά…. Τόσο μπροστά που η νεολαία της εκείνα τα παλιά χρόνια, τον 21ο αιώνα, θεωρούσε πως οι παπάδες και ο στρατός είναι η πρωτοπορία του κόσμου.

Πέρασαν τα χρόνια και ένα σκοτεινό βράδυ οι κακοί δράκοι βρήκαν το μεγάλο κόλπο. Αποφάσισαν να εφαρμόσουν την «ευέλικτη ζώνη».

Αυτή η ευέλικτη ζώνη ήταν κάτι το πολύ ύπουλο. Έδιναν, ακούς εκεί, στον κάθε δάσκαλο αυτής της χώρας το δικαίωμα για 2-3 ώρες τη βδομάδα να μην κάνει κατά γράμμα αυτό που του έλεγαν τα σοφά βιβλία αλλά να το ψιλοαποφασίσει ο ίδιος μαζί με τους μαθητές του. Ακόμα να προσπαθούν δάσκαλοι και μαθητές να μη βλέπουν τα πράγματα ξεχωριστά αλλά συνδεδεμένα το 'να με τ’ άλλο ...και το χειρότερο… αυτά να γίνονται δουλεύοντας όλοι μαζί με κάτι κομμουνιστικά πράγματα τις ομάδες, καθισμένοι γύρω γύρω στα θρανία και συζητώντας μεταξύ τους και όχι ο ένας πίσω από τον άλλο. Μιλάμε για πολύ φρικτά πράγματα...

Ευτυχώς όμως που αυτή η χώρα εκτός από κακούς δράκους είχε και πολύ καλούς φύλακες που γρήγορα οσμίστηκαν το μεγάλο κόλπο και πρόταξαν τα στήθη τους υπερασπιζόμενοι τα ιερά και τα όσια.

 Πρώτα ξεκίνησαν οι φύλακες με τις κόκκινες πανοπλίες τραγουδώντας ένα παιάνα που μιλούσε για μια  «παιδαγωγική αυτονομία του συλλόγου διδασκόντων». Για να το μάθουν μάλιστα όλοι αυτό το τραγούδι ετοίμασαν ένα χαρτί που έλεγε αναλυτικά γιατί δεν αφήνουν την κακιά ευέλικτη ζώνη να περάσει και καρμπόν θα το τραγουδούσαν όλα τα σχολεία. Για τέτοια αυτονομία μιλάμε…

Ακόμα ανακάλυψαν πως όποιοι δάσκαλοι έκαναν αυτή την ευέλικτη ζώνη άφηναν κάτι άγρια πράγματα, πολυεθνικές εταιρείες λεγότανε, να μπούνε στα σχολεία και να τρώνε τα κακόμοιρα τα παιδάκια ενώ οι γονείς πλήρωναν υπέρογκα ποσά για μπογιές μαρκαδόρους και χαρτόνια. Σκέτη ιδιωτικοποίηση σας λέω... Το τελευταίο δε που ανακάλυψαν ήταν πως τα παιδιά θα κινδύνευαν στο δρόμο γιατί αυτή η σατανική ευέλικτη ζώνη έλεγε να βγαίνουν οι μαθητές και έξω απ' το σχολείο για παιχνίδι και μάθημα…

Λέγανε και άλλα πολλά, αλλά θα πρέπει να είσαι μεγάλος παιδαγωγός για να τα εξηγήσεις. Δυο θυμάμαι μόνο. Το πρώτο ήταν ένα πράγμα για το «περιεχόμενο της γνώσης»  που σ΄ αυτή την ευέλικτη παθαίνει κάτι πολύ κακό και το άλλο ήταν για τον «κατακερματισμό της γνώσης» που μου άρεσε πολύ αλλά δεν το κατάλαβα. Δεν είμαι βλέπεις μεγάλος παιδαγωγός…

Ήταν και άλλοι φύλακες. Με πράσινες πανοπλίες. Παλιά την ψιλοθέλαν την ευέλικτη, αλλά τώρα επειδή ο κακός είχε χρώμα μπλε  θεώρησαν υποχρέωσή τους να βροντοφωνάξουν όχι!!! Στα παραμύθια βλέπεις γίνονται τέτοια θαυμαστά πράγματα. Τέλος οι φύλακες με τις μπλε πανοπλίες που είχαν πει παλιότερα αυτοί όχι, όταν ο κακός είχε χρώμα πράσινο, τώρα έκαναν την πάπια. Άλλωστε μη φανταστείτε πως τους ένοιαζε και πολύ η ευέλικτη ζώνη. Καρφάκι δεν τους καιγόταν. Είχαν τη λύση για όλα τα προβλήματα της εκπαίδευσης δοκιμασμένη από αρχαιοτάτων χρόνων: «Πατρίς – θρησκεία - οικογένεια» και όλα πάνε πρίμα.

Ά! Ήταν τέλος και οι επιστημονικοί καθοδηγητές. Αυτή η χώρα είχε πολλούς επιστημονικούς καθοδηγητές που χρόνια τώρα έδιναν τα φώτα τους για την ανάπτυξη της παιδείας δουλεύοντας σκληρά. Κάποιοι, πολύ μεγάλοι επιστημονικοί καθοδηγητές, γράψαν βαθυστόχαστα άρθρα και αυτά που λέγαν στην αρχή τ’ αλλάζανε στο τέλος. Επίτηδες βέβαια το κάνανε για να μπερδέψουν τους κακούς. Κάποιοι μικρότεροι πέρναγαν στα σχολεία και έβγαζαν πύρινους λόγους πως τα στοιχεία που έχουν, που τα ξέρουν οι ίδιοι και η μάνα τους, λέγανε πως αυτή η ευέλικτη ζώνη είναι όλο προβλήματα. Το πιο τρομερό ήταν ένα «70% - 30%», ακριβώς δεν το θυμάμαι, πάντως ήταν πολύ κακό και έχει διαλύσει, μετά από έρευνα που έκαναν, τα εκπαιδευτικά συστήματα όλης της Δύσης. Σύστηναν δε πολύ προσεκτικές κινήσεις  μην ταράξουμε την ανοδική πορεία της εκπαίδευσης στην Ελλαδίτσα…και την ησυχία μας βέβαια.

Το παραμύθι έλεγε και άλλα πολλά. Μη σας κουράσω όμως. Στο τέλος, όπως ήταν φυσικό, και όπως γίνεται σε όλα τα παραμύθια, οι κακοί χάνουν και το σατανικό σχέδιο της ευέλικτης ζώνης πήγε κατά διαβόλου…. Νικήσαμε νίκη περίτρανη και ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα…

...Μόνο μερικοί γραφικοί έμειναν κάτι να μουρμουρίζουν… αλλά ξέρετε τώρα, οι γραφικοί όλο μουρμουρίζουν και γκρινιάζουν...


...και για μια λιγότερη φανταστική θεώρηση του θέματος αξίζει μια βόλτα εδώ (κλικ)

 

 
 

 Στην Αρχή